Yine bir obruk
Kasabada yine bir obruk oluşmuştu.
Hem de gelenin gidenin çok olduğu bir yol kenarında.
Şimdiden bir kaç kişi düşüp yaralanmıştı. Obruğa düşenlerin çoğu meyhane dönüşü evine giden sarhoşlardı.
Ölümlü bir kazanın olmaması kasabalıların tesellisi idi. Ama yine de tedbir almak gerekiyordu.
Kaymakam ve kasabanın ileri gelenleri obruğun başında durumu anlayıp, alınacak tedbirleri görüşmek için bir araya geldiler.
Caminin imamı, “Obruğa düşenler kasabanın ayyaşları. Meyhane kapatılırsa sarhoşlar da o yoldan geçip obruğa düşmezler,” dedi.
“Hocam, bu bir ceza. Yaratanın verdiği bir ders,” diye araya girdi birisi.
Bir başkası “Obruğun yanında sürekli bir ambulansın beklemesi iyi olur, bir olay olduğunda hemen müdahale edilebilir,” deyince “Ağzına sağlık! Doğru söylüyorsun, bu mıntıkada sağlık ocağı yok. Bu vesile ile bir sağlık ocağının açılması lazım. Defalarca talep ettik, ama maalesef oralı olmadılar,” dedi bir diğeri.
Bütün bu
konuşmaları dikkatli, ama bıyık altından gülerek dinleyen kaymakam, şakayı
seven bir adamdı. “Biz en iyisi bu obruğu toprakla kapatalım, kasabanın devlet
hastanesinin yanına yeni bir çukur açalım,” dedi.
