Son vapur / Kısa öykü

 

Son vapur

 

Ayşe, “Sen hala içiyor musun? Son vapura bu gidişle zor yetişirsin,” dedi.

“Merak etme yetişirim.”

“Peki, karşıda taksi bulabilecek misin?”

“Bulurum inşallah.”

Böyle dedi, ama içine kurt düşmüştü. Ya gerçekten yetişemezse?

Sabah erkenden kalkıp, aylardan beri beklediği iş için görüşmeye gitmesi gerekiyordu. Riske atılacak bir durum yoktu. Zaten zor bela randevu alabilmişti.

“Haklısın ablacım, ben toparlanıp çıkayım.”

“Bak, sana da kanepede bir yatak yapayım. Gece burada yat, sabah erkenden kalkar gidersin.”

“Yok, yok. Yetişemem. Ben en iyisi kalkıp gideyim.”

“Hey allahım, sen bilirsin.”

Masadaki arkadaşlarına baktı. Selami, nerdeyse sızma noktasındaydı. Şakir, çoktan sızmıştı.

Mahmut, kendi alemindeydi, bildiği bütün şarkıları o berbat sesiyle arka arkaya söylüyordu. Son söylediği şarkının canına okurcasına haykırıyordu:

“Ada sahillerinde bekliyorum...”

Daha bu şarkıyı tam bitirmeden başka bir şarkıya geçti:

“Sakın geç kalma erken gel. Aman geç kalma erken gel.”

Zaten masanın da keyfi kalmamıştı.

“Hadi arkadaşlar bana eyvallah!” diye seslendi ortaya. Ancak kimse farkında değildi.

Kadınlar başka bir köşede toplanmış, dedikodunun belini kırıyorlardı. “Güle güle” anlamında ellerini salladılar.

Gözlerini aralayan Selami, arkasından bağırdı:

“Yahu nereye gidiyorsun? Daha memleket meselelerini konuşacaktık.”

Böyle bitmişti, ama yine de güzel bir arkadaş buluşmasıydı.

Toparlanıp çıktı.

Ay yine bulutların arkasına saklanmıştı. Yağmur yağmıştı, yerler ıslaktı.

Sokak lambalarının cılız ışıkları yolu ancak aydınlatıyordu.

Yokuş aşağı iskeleye doğru kendini saldı.

Komşu evlerden birinin bahçesinden azgın, iri bir köpek havlayarak çitlere koşarak hamle yaptı.

Ya, çitlerden atlayıp paçasına yapışırsa. Korkudan tüyleri diken diken olmuştu.

Neyse köpek çitleri aşamadı ve rahatladı.

Diğer bahçelerden de havlama sesleri geliyordu. Ve diğer sokaklardan köpekler de koroya katıldılar. Neredeyse Ada’nın bütün köpekleri ben de buradayım ha, diye uyarıyordu.

“Ulan, ne salağım, niye gene bu saate kaldım?”

Herkes çoktan yatmıştı. Pencerelerde tek tük ışıklar vardı.

Hafif hafif koşturmaya başladı.

O geçerken bazı çöp konteynerlerinden ürkek kediler kendilerini telaşla dışarı atıyorlardı.

Midesinin bulandığını hissetti. Bir elektrik direğinin dibine kustu.

Sonra uzun adımlarla yeniden yürümeye başladı.

Serin hava kendine getirmişti. Sarhoş kafayla biraz sendeliyordu, ama hızlı yürümesine engel bir durum yoktu.

Köşeyi dönünce, uzakta iskeleye yanaşmış son vapuru gördü. Bekle beni, geliyorum diye mırıldandı.

Adımlarını sıklaştırıp, hızlı hızlı yürümeye başladı.

Saatine baktı. Daha vakit vardı. Biraz rahatlamıştı. Ancak yine de temposunu bozmadan yürümeye devam etti.

İlerideki bilet gişesini tepesindeki sarı bir ampul aydınlatıyordu.

Ortalıkta kimseler yoktu.

Diğer yolcular belki erkenden gelip, vapura yerleşmişlerdi. Ya da kimse yoktu. 

Nefes nefese kalmış, ama gelmişti. Cebindeki parayı çıkarıp, gişeye kafasını uzattı.

İçerdeki adamın kirli camın arkasındaki silüetini fark etti.

“Bir bilet lütfen!”

“Sıraya gir,” dedi gişe görevlisi.

Etrafına baktı. Kendisinden başka kimse yoktu.

“Sıra yok, benden başka kimse yok.”

“Sıraya girin dedim size.”

Sarhoş kafayla fark etmedim mi acaba diye bir daha baktı etrafına.

Kimseler yoktu.

Elindeki parayı gişe deliğine doğru uzattı.

“Bilet lütfen.”

“Birader niye anlamıyorsun? Kaynakçılık yapma, sıraya gir, diyorum sana.”

Deli olmak işten değildi, bu geri zekalı gişe görevlisi yüzünden vapuru kaçıracaktı.

“Beyefendi sıraya girsenize!”

“Sıra bende. İşte bilet parası. Siz de görevinizi yapıp biletimi verin lütfen.”

“Görevimi sen mi bana öğreteceksin? Adam gibi sıraya gir, başkalarının hakkını yeme!”

Bilet gişesinin açık tarafından içeri baktı. Saçı başı dağınık görevli, pörtlek gözleriyle kendisine bakıyordu.

Alkol kokan nefesi kendisine kadar ulaşmıştı.

Yahu bu herif benden de sarhoş galiba beni kaç görüyor acaba, çattık diye mırıldandı.

Artık bu saatten sonra kimse gelmez düşüncesiyle erken demlenmeye başlamıştı muhtemelen.

Aslında normal zamanda olsa eğlenceli bir durumdu, ama bir an önce bileti alıp, kapağı vapura atmak derdindeydi

Sinirlenmişti.

“Şu bileti versene be adam!”

Kendini kaybetmişti. Eğilip, elini camın aralığından uzatıp yumruğunu gişenin arkasındaki herife doğru savurdu.

Görevli tam gözünün üzerine yediği yumruğun etkisiyle sendeleyip, oturduğu iskemleden aşağı yuvarlandı.

Hay allah, ne salaklık, saçma sapan bir şey yapıp, kendini tutamayıp adama vurmuştu.

Gişe görevlisi kendine gelince, ayağa kalktı. Kapıyı açıp, hışımla dışarı çıktı.

“Kimdi ulan bana vuran?”

Eyvah, ne yapacaktı şimdi?

“Sırada benim önümde olan adam. Kaçtı. Kimdi bilmiyorum.”

“Kaçar tabii! Yakalarsam başına ne geleceğini biliyordu tabii.”

Gişe görevlisi, ayakta zor duruyordu. Yahu gerçekten, bu adam benden de sarhoş diye mırıldandı.

“Evet abi, diğer arkadaşları da kaçtılar. Kalleşçe vurup, sonra da kaçtılar. Ne kadar ayıp!”

“Rezil, terbiyesiz, medeniyet yoksunu herifler. Peki, sen ne yapıyorsun bu saatte?”

“Vapura bilet alacaktım.”

“Tamam, şimdi hallederiz.”

Bu arada kalkma saati gelen son vapur düdüğünü öttürüp, suları köpürterek iskeleden ayrılmaya başlamıştı.

Arkasından bakakaldı.

Görevli:

“Of be, geç kaldın be kardeşim! Vapur kalktı.”

“Evet, kalktı.”

Sinirleri boşalmıştı.

Elinde olmadan yanaklarından süzülen bir iki damla gözyaşını fark eden adam, “Dert etme delikanlı,” dedi. “Ne demiş Orhan Veli?”

Soran gözlerindeki bakışlara aldırmadan ezberindeki dizeleri sıraladı:

“Bakakalırım giden geminin ardından;
Atamam kendimi denize, dünya güzel;
Serde erkeklik var, ağlayamam."

Sonra sırtını sıvazladı.

“Geç içeri, dışarısı serin. Benim mütevazi çilingir soframın misafiri ol, bir iki tek atalım beraber. Sabah ilk vapurla gidersin. Acelen ne?”

Rüyamda yeni bir düşman / Kısa öykü

Rüyamda yeni bir düşman

 

                                                                                                       M. Hakkı Yazıcı

mhyazici@gmail.com

 

 

Çok çelişik bir dünyada yaşıyoruz.

İtiraz edenler olabilir, ama bana göre öyle…

Yok, hayır!

Dünya, evren, her şey kendi olağan seyrinde; aslında çelişki içinde olan benim.

Buna alışamayan ben ve benim gibileri…

Evet, küresel ısınma, çevre sorunları var, ama öte yanda insanlar, çevreyi kirletmeye; savaşın, ne kadar kötü bir şey olduğunu söyleye söyleye birbirlerini boğazlamaya devam ediyorlar.

Pek hoşlanmadığım, kurtulmak istediğim, ama kurtulamadığım bir ruh hali içindeyim.

Bazen hayat, “Evet’ ile “Hayır” arasına sıkışıyor.

Buna iyice ifrit oluyorum.

Bu ikisinden birinin galebe çalmasıyla ya tümden yok olacağımız, ya da feraha çıkacağımızın söylendiği bir ikileme hapsedilmek isteniyoruz.

Bu tercihte siyah ve beyaz var; grilere yer yok. Gökkuşağının diğer renklerine hiç mi hiç yer yok.

Birileri çıkıyor, demokrasiye ne gerek var; ben her şeyin icabına bakarım, diyor.

Dayatılan bu. Yersen diyorlar.

Alışmak bazılarını rahatlıyor genellikle. Tam tembel işi yani… Kötü bir hal, asıl olması gereken anlayıp da, teslim olmak yerine direnmek.

Bunları zihnimde dolandırmak bazen uykumun kaçmasına, bazen de düşünmekten yorgun düşüp uyuyup kalmama neden oluyor.

Dert çok.

Dünyanın bir ucunda insanlar can derdindeyken, öbür ucunda diğerleri sefalar içinde yaşıyor.

İnsanların çoğunluğu bir ağaç gölgesi, yağmurdan kardan buzdan korunacak bir dam altı ararken; bazıları havuzlu, saunalı, bilmem kaç odalı, denize nazır villalarında caka satıyorlar.

Milyonlarca insanın basit bir özlemi var: Tepesine bomba yağmayan bir vatan.

Bildiğimiz ademoğlunun yani Homo Sapiens’in Homo Deus’a dönüşeceğinin; insanın ve makinenin birleşerek bir tür sayborgun ortaya çıkacağının ileri sürüldüğü bu teknoloji çağında hala Ortaçağı yaşatmak niye?

***

Düşünmekten bitap düşüp, yine uyumuşum.

Ne kadar uyumuştum bilemiyorum, tadilat yapılan yukarıdaki komşunun dairesinden gelen matkap darbesi gürültüsüyle uyandım.

Yine kötü rüyalar görmüştüm.

Meğer uykumda bağırıp çağırmışım.

Hala en son gördüğüm rüyanın etkisi altındaydım. Bu rüya çok fena hırpalamıştı beni.

***

Hatırlamaya çalışıyorum.

Nedeni bir kere, kesin olarak hatırladığım kadarıyla yukarıdaki matkap seslerinin yaratıcısı inşaat ustaları değildi. Onlar rüyama girmemişlerdi.

Kimdi ya da neydi bu rüyama giren yeni düşmanım?

Rüyalarıma sık sık giren bana sınavlarda ne kadar yırtınırsam yırtınayım kırık not veren, bunu da keyifle yapan “sıfırcı hoca”m mı diye düşünüyorum, değildi.

Maaşıma zam yaptırmayıp, sürekli beni işten attırmakla tehdit eden eski müdürüm değildi.

Kaşla göz arasında eksik tartarak hep beni kazıklayan köşedeki manav da...

Her gün televizyonlarda burnumuza dayatılan siyasilerden biri de...

Arkalara yürümediğim için dikiz aynasından bana kötü kötü bakan halk otobüsü şoförü, ya da bozuk param olmadığı için kızan taksi şoförü de…

İlginç, kabusumun kahramanı bir insan değildi.

Kuşkusuz belki yine bir insan ürünüydü, ama etten kemikten bir insan değildi.

İnsan değildi de neydi?

Kaçırdığım, arkasından yetişmek için kan ter içinde koştuğum belediye otobüsü değil rüyama giren.

Geç kaldığım zamanlar kestirmeden gitmek için bahçesine daldığım komşumun paçama yapışan azgın köpeği de...

Veya reklamlarda tanıtılan nefret ettiğim bir ürün de...

Rüyama giren ruhumu didikleyen, beni hırpalayan yeni bir düşmandı.

***

Yavaş yavaş hatırladım. Rüyama giren şey bir bilgisayar programıydı.

İnternette gezinirken görüp, merak edip indirdiğim, sonra silemediğim, kurtulamadığım bir bilgisayar programı.

Bilgisayarıma musallat olan davetsiz, hain bir virüs gibi…

Bu, yazma meraklıları için uydurulmuş bir programdı. Bu bilgisayar programına sahip olan bir heveslinin Tolstoy’un, Dostoyevski’nin romanları kalınlığında ve o kalitede bir roman yazabilmesi işten bile değildi.

Tanıtımı böyleydi.

Saçmalık.

“Öykü atölyeleri”ne, “yaratıcı yazarlık kursları”na bile dudak büken benim gibi birisi için böyle bir saçmalığa itibar etmek kesinlikle olamazdı. Ben, bir yazarın okulunun kendi okuma serüveni olduğuna imanla inananlardanım.

Ama gaflete düştüm işte, merak ettim.

Efendim, güya öykü fikrini giriyorsun, kahramanları, ortamı tasvir ediyorsun program o güne kadar yazılmış bütün edebi ürünlerin içinden bir tarama yapıp, imgeler yaratarak, kurgulayarak sana kendiliğinden romanı yazıp, sunuyor.

Yazarın yeteneği, üslubu? Hiçbir şeye ihtiyaç yokmuş. Program bunu kendisi yapıyormuş. Hem de çok yetenekli bile olsan, senin yapabileceğinden daha iyisini…

Hay merak edip, indirmez olaydım.

Şöyle bir bakıp, sonra günlük işime devam edeyim dedim, ama mümkün değil.

Bilgisayarımın içindeki bu programı unutup, bir şeyler yazmak istiyorum. Program hemen devreye girip kendi kafasına göre benim yazdıklarımı düzeltip, bir şeyler yazıyor.

Yazılanı beğensem bile beni geriyor. İstemiyorum. İyi olmasa da, kimse beğenmeyecek olsa bile kendim yazmak istiyorum.

Ancak olmuyor, programı devreden çıkarmaya çalışıyorum. Olmuyor, beceremiyorum.

Denetim masasından programı iptal edip, tarihe gömmek istiyorum.

Sildim, programdan kurtuldum sanıyorum, olmuyor; yine ortaya çıkıp yazdıklarıma müdahale ediyor.

Tam becerdim zannederken yine ortaya çıkıyor.

Her şeyi bilirim, ben her şeyi yaparım iddiasındaki; her şeye müdahale eden, başkalarının yaşam hakkını elinden almaya hevesli insanlardan illallah demişken bir de bu program çıkmıştı başıma.

Deliye dönüyorum.

Gece yarısı, geç oldu demeden bu işlerden anlayan bir arkadaşımı arıyorum. Uykulu sesiyle bana anlatıyor. Denetim masasını aç, program ayarlarına gir, şunu yap, bunu yap, falan diye.

Oldu zannediyorum. Bakıyorum olmamış.

Sonunda dayanamayıp eski usule dönmeye karar veriyorum.

Boş bir defter, kurşun kalem ve silgimi alıp masaya oturuyorum.

Öyle ya Tolstoy, “Anna Karenina”yı, “Savaş ve Barış”ı bilgisayarla mı yazmıştı?

Tam böyle düşünüp, işe girişirken gaipten bir ses “Sen, Tolstoy’un aynı zamanda eski sekreteri olan karısı Sofia olmasaydı bu tuğla kalınlığındaki romanları yazabilir miydi sanıyorsun?” deyip keyfimi kaçırıyor.

Defteri, kalemi bir tarafa fırlatıp atıyorum.

***

Tam o anda yukarıdan matkap sesleri geliyor. Uyanıyorum.

Üzerimdeki yorganı çekiştirerek, gözümü açıyorum.

Şükürler olsun gözümü açmış, o kötü kabustan kurtulmuştum.

Belalı bir komşumuz var / Öykü

 

Belalı bir komşumuz var

 

Kaynak:https://oggito.com/icerikler/belali-bir-komsumuz-var/69249 

 

Gecenin bir yarısında, uykunun kıyılarındayken üst katta bir kavga, bir gürültü,.. Bizim tavanda, üst katın zemininde parçalanan, fırlatılan eşyalar; kırılan bardaklar, tabaklar, vazoların şangırtıları…

Gel de uyu!

Belalı bir komşumuz var.

Birkaç ay olmuştu taşınalı, ancak daha henüz yüz yüze karşılaşmamıştık.

Aman aman, çok lazım değildi tanışmak zaten. Belli ki herif serserinin önde gideni.

Bir yüzünü görebilsem, merdiven sahanlığında falan bir karşılaşsak lafın gelişi okkalı bir tokat atacağım suratına.

Yani o kadar kızgınım. Rahatım, huzurum kalmadı.

Yine aynı asap bozucu tiyatro oynanıyordu yukarıda.

Her gece, ama her gece aynı saatlerde oynanan bir oyun gibi. Zira komşu evin kralı her gece aynı saatlerde meyhaneden, mutad olarak sarhoş geliyor. Sonra gelsin, bağırtı, küfür, dayak. Kurbanlar, evin hanımı, çocuklar ve hatta kral hazretlerinin anacığı.

Finalde ağlamalar, sızlamalar, hızını almış kralın mırıltıları, anasının bedduaları…

Sonra oyunun başka aktörleri dahil oluyor; kapıya dayanan komşular, mahallenin her şeyden sorumlu kabadayısı ve en sonunda işgüzar komşulardan biri tarafından çağrılan karakol polisleri.

Ben de merakla, ama meraklı kalabalığının arasına karışmadan kapı aralığından bakıyorum. Ve ilk defa bu belalı komşumun yüzünü görüyorum.

Aman allahım, bu o herif. Yine o herif!

Mahallenin kabadayısı, üst kattaki evin kralının yakasına yapışmış, gürlüyor:

“Ulan, ben sana geçen sefer bu son olsun, bir daha böyle şey yapma demedim mi? Kırayım mı ulan kafanı, patlatayım mı şaşı gözlerini?”

“Abi, içkiliyim, anlamıyor musun? Farkında mıyım ben yaptıklarımın…”

Evin kralı, biraz ayılıp, kendine geldikten sonra, eve doluşmuş kalabalığa bakıp isyan ediyor:

“Ne işiniz var ulan evimde? Kimden izin aldınız da girdiniz içeri; ben, sizin evinizin mahrem hallerine karışıyor muyum?”

Yan komşu kadın, oturduğu sandalyenin kenarlarından taşan koca poposunu ve göbeğini hoplata hoplata konuşuyor:

“Sen, böyle yaparsan tabii ki elalem senin evinin işlerine karışır, bak bizim eve karışan var mı?”

Teyit almak istercesine bakışlarını kenarda ayakta dikilen kılkuyruk kocasına dikiyor. Adam kendisinin de olaya dahil edilmesinden utanmış, kıpkırmızı olan yüzüyle başını öne eğiyor.

Neyse olay yavaş yavaş hızını kaybediyor. Komşular teker teker evlerine dönüyor.

Bir ara belalı komşumuz şaşkın bakışlarla kapı aralığında dikilen beni fark etti. Göz göze geldik.

Tanımıştı beni.

Bu herifle üç gün içinde, üç ayrı yerde, üç farklı konuda yollarımız kesişmişti.

Çok sıkılmıştım; neydi, bu herifle kaderimi birleştiren bir şey mi vardı? Yeter artık!

O da şaşırmıştı bu duruma.

Gözlerimi kaçırdım.

***

Geçen Cuma mahkemede yine çok yoğun bir gündü.

Diğer günler torbaya girmiş gibi sorunlu işler hep haftanın son işgününde yığılır zaten.

Memleket çıldırmıştı, ben de çıldırmanın eşiğindeydim.

Davaların sonu yoktu. Biri bitiyor, biri başlıyor. Bazen dosyaları birbirine karıştırıyorum.

Mübaşirler de bir alem. Onlar da ayakta uyuyorlar. Elime aldığım dosyadaki taraflar yerine bir başkasını alıyorlar içeri.

Neyse çabucak toparlıyorum durumu. Sorun çıkmıyor.

Çarşıda küçük bir lokantası olan adamın biri ücretine zam isteyen bulaşıkçısına hakaret etmiş, dövmüş ve işten atmıştı.

Lokantacı da, bulaşıkçı da mahkeme salonunda hazırdı.

Adam mahkemede saygılıydı, ama bıçkın, serseri biri olduğu her halinden belliydi.

İfadesinde “Hakim bey, bu bulaşıkçı arkadaş müessesemizin değerli personelinden. Can kardeşimiz. Malum işler güçler sıkıntılı bu aralar. Ekonomik durumlar kötü. Keyfimiz kaçık. Oluyor bazen böyle ufak tefek tartışmalar,” diyor.

Lokantacı anladığım kadarıyla, bulaşıkçıyı koridorda ikna etmişti; maaşına zam yapmış, özür dilemişti.

Bulaşıkçı da şikayetini geri almıştı. Bu yüzden mahkeme kısa sürdü.

***

Ertesi gün, cumartesi sabahı maçım vardı.

Erkenden yatıp, uykumu almam lazımdı. Ama ne mümkün. Yukarı kattaki komşularda yine hırgür.

Neyse, bir ara dalıp uyumuşum.

Sabah erken kalkıp stada gittim.

Bilmeyenlere hemen söyleyeyim, ben, aynı zamanda Mahalli Lig’de hakemlik yapıyorum. Yani ligde görev yapan ve her maçta küfür yiyen, eleştiri oklarına maruz kalan zavallı hakemlerden biriyim.

Peki, hakimden hakem olur mu diyeceksiniz. Mevzuatta mani bir durum yok. Ben oldum işte.

Hakemler hafta içinde meslek değiştirirler benim gibi. Aslında her biri farklı bir iş yapar. Örneğin kimi gazeteci, muhasebeci, eczacı, kimi kabzımal, kimi ise doktordur. Hakemliği ise hobi olarak hafta sonları yaparlar.

Hakemlerin bazılarının bunu ek iş olarak yaptığını çok kimse bilmez. Futbolcuların profesyonel olarak mücadele ettiği yeşil sahalarda siyah formalı hakemler, amatör bir ruhla maçları yönetirler. Alınan komik paralar için bu iş yapılmaz aslında. Mesela Süper Lig’de beraber koşturduğu futbolcular milyon dolarlar kazanırken, hakemler komik rakamlara razı olurlar.

Benim durumum da aynı; parasından pulundan değil, futbolu çok sevdiğimden ek iş olarak hafta sonları bu zor işi yapmaya çalışıyorum.

Bizim arkadaşlar iyi bir hakem olduğumu söylüyorlar. Bakarsınız daha üst liglerde de maç yönetmek nasip olur.

Belki de esas mesleğimin faydası var. Hukukçu gözüyle futbol yönetmek avantajlı olmalı. Hukuk kurallarını iyi bildiğim için hakemlikte zorlanmıyorum. Sarı kart ya da kırmızı kart gösterirken adil olmaya çalışıyorsunuz, hukukun üstünlüğünü göz önüne alıyorsunuz. Böylece yapılan hataları daha iyi analiz edip sağlıklı karar veriyorsunuz.

Haftanın iş yorgunluğunu üstümden atamadan maça çıkmıştım.

Daha maç yeni başlamıştı.

Futbolcular topun peşinden, ben de onların peşinden koşturup duruyordum.

Kırmızı formalı takımın defans oyuncularından biri hemen dikkatimi çekti.

Sanki herif, top oynamaya değil, adam dövmeye gelmişti.

Top geçer, adam geçmez dedikleri türden bir müdafaa oyuncusu.

Çok geçmedi rakip takım hücum oyuncularından biri buna bacak arası atıp geçince, madara olduğuna kızıp, arkasından hırsla koşup, yetişti, kayarak çift daldı.

Zavallı rakip takımın oyuncusu yere yuvarlanmıştı. Acı içinde kıvranıyordu. Maazallah önemli bir sakatlık olabilirdi.

Hemen düdük çalıp, oyunu durdurup, elimi cebime attım.

Sarı mı, yoksa kırmızı mı göstersem diye tereddüt ederken, herif üstüne el kol işareti yapıp, bağırıp çağırmaz mı! Söylediklerinin arasında “ananı..” lafını seçebildim ancak.

Yeterliydi, kırmızı kartı çaktım.

Oyundan çıkarken yüzüme dik dik bakıp, söylendi. Bir de “Ben ne yaptım şimdi, hakem bey?” diye itiraz etmez mi!

Aaa, bu kazma, bizim mahkemede önceki gün karşıma çıkan lokantacı değil miymiş meğer!

Bulaşıkçısını döven, rakip takımın oyuncusunu da sakatlardı. Şaşılacak bir durum yok.

Herif yine yolumun üzerine çıkmıştı.

***

Üç gün içinde bu belalı komşuyla yaşadıklarımın şaşkınlığıyla merdivenlerden inip dışarı çıktım.

Bu saatten sonra uyku tutar mı?

Tutmaz.

Bir iki şişe bira alacağım açık bir bakkal ya da büfe bulabilmek ümidiyle iki sokak yukarı, minibüs yoluna kadar yürüdüm.

Topal bakkalın dükkanı açıktı. İki şişe bira, biraz fındık, fıstık alıp döndüm.

Bahçeye girer girmez, ağaçlardan birinin altına tünemiş üst kattaki evin kralını fark ediyorum. Sesleniyor:

“Gel komşu, biraz dertleşelim.”

“Yahu git kardeşim, uykumun içine ettiğin yeter. Bi de kafamı mı ütülettireceğim sana?”

Aldırmayıp, eve gidiyorum.

Para pul olmuş meğer

 

Para pul olmuş meğer

 

M. Hakkı Yazıcı

mhyazici@gmail.com

 

 

“Ulan oğlum, bu kadar da mı salaksın yani, sen artık!”

Çaycı Burhan, Sultanhamam’da Tuhafiyeciler Çarşısı’ndaki çay ocağını oğluna emanet edip, fındığını toplamak için memleketine gidip, dönmüştü.

Döndüğünde karşılaştığı manzarayı görünce de emanet ettiğine edeceğine pişman olmuştu.

Yanında büyük ablasının kocası banka emeklisi Ragıp eniştesi vardı.

“Enişte bu heriften adam olur mu?”

“Sakin ol evladım, delikanlı çocuğa bu kadar yüklenmek doğru değil.”

Burhan, memlekete gitmeden önce toptancısından aldığı çay markası kutularının  neredeyse tamamının olduğu gibi rafta durduğunu görünce deliye dönmüştü..

Bunlar para demekti.

Halbuki normal zamanda böyle miydi?

Çay markalarını çarşı komşusu müşterilerine yüz, yüz elli adet, artık onların tiryakilik derecesine, gelen misafirlerinin çokluğuna göre bazen iki yüz, üç yüz adet peşin verir, içilen çayların, kahvelerin karşılığında markalarını geri toplardı.

Çay, kahve trafiği olağan bir şekilde devam etmiş, karşılığında markalar toplanmış, ama yeni marka alma neredeyse yarı yarıya düşmüştü.

İş başa düştü deyip, yeni demlenmiş çayları iki tepsiye sıralayıp bir eline bir askıyı, diğer eline diğer askıyı aldı. Koltuğunun altına sıkıştırdığı bir marka kutusuyla askıları sallaya sallaya müşterilerinin dükkanlarını, ofislerini dolaşmaya başladı.

Askılarda çay kalmadı. Hepsini dağıttı. Ancak hiç kimse yeni marka almadı.

“Sağol bizim kifayetli markamız var,” dedi çoğu.

Çay ocağına döndükten sonra bir kenara oturup hesap çıkarmaya çalıştı. Oğlu, bir köşeye sinmiş ona bakıyordu.

Aklı karışmıştı. Bu kadar çay sattıysak, bu kadar marka dönmesi lazım… Ama öyle değil.

Eeee!!??

Deli olmak işten değil.

“Ragıp enişte, onca senelik bankacısın bu durumu sen bile açıklayamazsın belki, d’il mi?”

Bu durumu Ragıp enişte bile belki çözemezdi, ama kahve siparişi için gelen tuhafiye toptancısı, fermuarcı Müzeyyen abla imdada yetişti.

“Abla, sen tiryakilerin sultanısın, n’oldu rejime mi başladın, çayı azalttın mı, misafirin mi az geliyor? Niye yeni marka almıyorsun?”

“Yok be çocuğum bende marka var. Bitince tabii alırım. Geçende şu bizim düğmeci Rıza, benden bir ay önce aldığı borcu ödemedi. Kapısına dayandım. Param yok, bana biraz müsade dedi. Evladım, benim de paraya ihtiyacım var, imalatçıya ödemem var, dediysem de ağladı sızladı. Hiç mi paran yok deyince çekmecelerindeki düğmeleri gösterip sana düğme vereyim dedi. Yok, be yavrum ben düğmeci miyim ki, n’apim ben düğmeyi dedim. Abla yemin ederim param yok, şu kadar çay markası var onu vereyim dedi. Devede kulak. Dişimin kovuğuna sığmaz, ama ver ulan o zaman dedim. Senden aldığı markaların hepsini bir torba içinde bana verdi. Hala onları kullanıyorum.”

Tuhaf bir durum. Düğmeci Rıza da marka almıyordu.

Astarcı Zühtü ve iplikçi Hüseyin de...

Tuhafiyeciler Çarşısı’nda anlaşılmaz, tuhaf bir durum vardı.

Peki, ama bunların çay, kahve, oralet siparişleri azalmıyordu da niye yeni marka almıyorlardı.

Üstelik son aldığı markaların kutuları bile açılmamışken çay ocağındaki marka sayısı artmıştı.

Hem işini yapıyor, hem de düşünüyordu. Demlenmiş yeni çayları tepsilere dizdi, Ragıp eniştesini de yanına alıp, iki elinde askıları sallaya sallaya komşuları bir daha dolaşıp bir daha işin aslını faslını anlamaya çıktı.

Telacı Süleyman’ı, kurdeleci Ayşe’yi, çıtçıtçı Eşref’i, çengelli iğneci Niyazi’yi, ponponcu Mustafa’yı tek tek dolaştı.

Meğer düğmeci Rıza, herkese, kimine üç kuruş, kimine beş kuruş borçlanmıştı. Sadece o mu, diğer esnaf ta birbirine borçlanmıştı.

Rıza, Müzeyyen ablaya borcunu Burhan’ın çay markalarıyla ödedikten sonra şeytana uyup, toptancısına koşturup yirmi kutu çay markası almıştı. Alacağını tahsile gelen komşularına çay markalarıyla ödeme yapmaya başlamıştı.

Astarcı, telacı, kurdeleci, çıtçıtçı, çengelli iğneci, ponponcu, düğmeci, fermuarcı, hepsi borcunu çay markası ile ödemeye başlamıştı.

***

Ragıp enişte, hemen kabaca bir hesap çıkardı.

Burhan’a, “Çayın bardağını kaça veriyorsun?” diye sordu.

“En son beş lira oldu.”

“Plastik markaları kaça alıyorsun?”

“En son toptancıdan 100’lük kutusunu 30 liraya aldım.”

“Markanın tanesi 30 kuruşa yani.”

“Evet.”

“Mesela ortada satılacak mal filan olmasa, çay, kahve falan da olmasa yani; 30 kuruşa aldığın bir adet plastik markayı bir bardak çayın fiyatına, 5 liraya satsan 100 markalık bir kutudan 470 lira cebine kalır. D’il mi? Artık kaç kutuluk marka kakalarsan o kadar karın olur.”

“Doğru be enişte! Vay alçak Rıza, vay…Vay cinin önde geleni…”

Ragıp enişte, “Vay ya, evladım şu senin komşu düğmeci Rıza, adeta ABD Dolarına rakip rezerv para yaratmış senin plastik çay markalarıyla,” diyor kahkahalarına hakim olamayarak.

Çaycı Burhan, “Para, ne yazık ki, yalnızca değerlerimizi değil, hayatlarımızı da bir hiçliğe indirebiliyor, bu örnekte göründüğü gibi,” dedi.

 “Enflasyonun müsebbibini bulduk.”

“Öyle enişte, para pul olmuş meğer.”

Madam Eleni'nin piyanosu ( Öykü )

 

Hipokrat Yemini ( Öykü ) / M. Hakkı Yazıcı

Hipokrat yemini

Koridorun ucundaki odasının önünde banka oturmuş bekleyen adamı fark etti.

İster istemez keyfi kaçmıştı. Halbuki biraz önce hastanenin güzel hemşirelerinden biriyle şakalaşıp, gülüşmüşlerdi.

Neyse, eski günler, yeni günler, derken hayat devam ediyordu.

Adam, elinde bir buket çiçek, koltuğunun altında içinde muhtemelen çikolata, baklava ya da lokum olan bir kutuyla oturuyordu. Ameliyat sonrasında iyileşen bir hastanın doktoruna yaptığı teşekkür ziyaretinde verilecek bir minnet ifadesi.

Gören kendi halinde bir ihtiyarcık derdi. Tonton bir hacı amca….

Daha ilk muayeneye geldiği zaman tanımıştı herifi. Sakal bırakmıştı, haliyle yaşlanmıştı, ama buna rağmen hatırlamıştı.

Hele o, hırlayan vahşi bir hayvan gibi, genizden gelen tipik sesini nerede olsa ayırt edebilirdi.

Çok, ama çok uzun seneler geçmişti, ancak unutması mümkün değildi.

Nasıl unutabilirdi ki!

Acaba o da tanımış mıydı kendisini?

***

Daha yeni, Tıp Fakültesinde 6. sınıfta “intern” doktor olduğu seneydi. Yüzmüş yüzmüş kuyruğuna gelmişti. Bitirince ihtisasını da yapıp iyi bir uzman doktor olmaktı bütün hayali.

Karısıyla öğrenciliklerini bitirmeyi bile beklemeden evlenmişlerdi. Bununla da kalmayıp bir çocuk yapmışlardı. Ancak toy gençlik yıllarında yapılabilecek türden bir çılgınlıktı bu. Ama aşk işte, olur böyle şeyler diyeceksiniz. Ailelerinin desteği olmasa okullarına devam etmeleri, yaşamlarını sürdürebilmeleri mümkün değildi.

Hani fare, geçemeyeceği delikten kuyruğuna kabak bağlayıp geçmeye çalışırmış ya, öyle bir durum vardı.

Bir de çevresindeki bütün onurlu arkadaşları gibi kendisinin de asla ilgisiz kalamayacağı memleket halleri…

Eylemler, direniş. Ve baskı… Zor ve karışık günlerdi.

Sıcak bir yaz günüydü. Oturdukları eve yeni taşınmışlardı. Üç yaşındaki oğullarını da koyunlarına almış uyuyorlardı.

Gece geç saatlerde, sabaha karşı kapıları çalınmıştı.

Israrlı bir kapı çalışıydı bu. Derin uykusunun arasında bile duymaması olanaksızdı. İrkilerek uyanıp, kalktı.

Bu saatte hayırlı bir iş olması çok düşük bir ihtimaldi.

Devletin eski başbakanı Süleyman Demirel’in bile "Sabahın erken saatlerinde kapınız çalındığında, kapıyı çalanın sütçü olduğundan eminseniz, demokratik bir ülkede yaşıyorsunuz demektir” dediği, ama bundan çok uzak, karanlık günlerin yaşandığı kötü bir dönemden geçiyordu ülke.

Milliyetçi Cephe hükümetlerinin bile mumla arandığı bu kötü günlerde gözaltılar, tutuklamalar furyası devam ediyordu.

Kimdi kapıyı çalan. Bu saatte kim kimin kapısına dayanırdı?

Göz deliğinden baktı. Kapıda birkaç sivil giyimli kişi vardı.

Açmasa ne olurdu? Kırar girerlerdi. Daha kötü olurdu.

Uykulu gözlerle kapıyı açtı.

Polis olduklarını söylediler. Söylemelerine gerek yoktu, heriflerin üstünden akıyordu ne oldukları.

“Burada sizden daha önce oturanlarla ilgili bir fuhuş vakası ihbarını aldık, bilginiz var mı?” diye sordular.

Mümkün olmadığını, kendilerinden önce bu evde mazbut bir ailenin oturduğunu söyledi.

Kibar ve nazik konuşuyorlardı. Acaba diye düşündü bir an.

İçeride küçük oğullarıyla birlikte uyuyan karısı da uyanıp kapıya gelmişti.

“Bilgi için bizimle karakola kadar gelebilir misiniz?” dediler.

Olacakları sezinlemişti, ancak yapacak bir şey yoktu.

Aceleyle giyinip çıktı.

Aşağıda, apartman sahanlığından daha dışarı çıkmadan birlikte indiği polislerden biri, “Ne suratıma bakıyorsun lan!” diye bağırarak daha sonra olacakların müjdesini vermişti.

İşte bu, o adamdı.

Öyle ya, işkencecini tanımaman, onun çalışma rahatlığını elinden almaman gerekiyordu. Maazallah, ileride eline fırsat geçip hesap falan sorardın.

Macera başlıyordu.

Ama hangi macera olduğunu bilmiyordu. Bir beyaz renkli Reno’ya bindirildi. Başını arka koltuğa yatırarak, kafasını bir kazakla örttüler. Etrafını görmüyordu; ama şehri iyi biliyordu, mesafenin uzunluğundan, kavşaklardan, kasislerdeki sarsılmalardan nerelere geldiğini tahmin etmesi zor değildi. Bunlar olmasa bile gidilecek yer malumdu: Emniyet Müdürlüğü’nün arkasındaki işkence merkezi.

Onu bir hücreye koydular.

İçerisi karanlıktı.

Seslerden ve hücrenin çelik kapısının ince bir çizgi kadar olan aralığından gözünü uydurup koridora bakarak olan biteni anlamaya çalışıyordu.

Niçin getirildiği konusunda bir fikir edinmeye çalışıyordu, ama bu mümkün görünmüyordu. Ancak öğrenmesinin çok zaman almayacağını tahmin ediyordu.

İkiye üç metrelik hücresindeydi.

Sanki yeni bir mektepteydi.

Ya bu sınavı geçemezse, ya onurunu yitirirse?

Korkuyordu, insanca bir duyguyla. Aslında bu, o değildi. Korkuyu kendisine yakıştıramıyordu.

İçeride sanki başka birisi daha vardı, kendisini yüreklendiren.

“Korkman normaldir. Bu utanılacak bir şey değil, insanca bir hal; ancak başaracaksın,” dedi öbürü, yürekli eylemci tavrıyla.

Sonra şangırtıyla demir kapı açıldı. Hücresinden aldılar, götürdüler onu.

Gözlerini siyah bir bantla kapatmışlardı işkence odasına alırlarken.

Sürükleyerek göremediği yerlerden geçirdiler.

Sırtına inen yumrukların, bacaklarına yediği tekmelerin haddi hesabı yoktu.

Gözündeki bandın arasından sızan ışıktan içeride bir lambanın yandığını anladığı bir odaya aldılar.

Kafasına sert bir yumruk yedi.

Etrafını göremiyordu. Yeni bir yumruk daha yiyeceğini zannederek kendisini savunmak için geriye çekti. Bu defa ters taraftan bir başkası karnına bir yumruk attı.

Bir daha öbür taraftan, bir daha bu taraftan… Sayısını bilemediği kadar yumruk ve tokat yedi.

Hırıltılı sesi olan biri:

“İndir ulan pantolonunu,” diye bağırdı.

İndirdi.

“Donunu da indir lan, o. çocuğu!”

Uymaktan başka çaresi yoktu. Direnebilir, bayılıncaya kadar dayak yiyebilirdi. Ama direnmenin yersiz olduğunu düşünüp yapmadı.

Tanımadığı bu heriflerin karşısında anadan üryan kalmıştı. Ne kadar utanç verici bir durumdu.

Bir banka sırtüstü yatırıp, kollarını, bacaklarını sıkıca bağladılar.

Gözündeki bandın aralığından hırıltılı bir sesle, genzinden konuşan adamı gördü. Apartmandan çıkmadan önce kendisine bağıran herifti.

Tuhaf bir ayrıntı: Adamın gömleğinin üst düğmeleri açıktı. Kıllı göğsünün önünde boynundaki altın zincir kolye sallanıyordu.

İşkence ve sorgulama faslı başladı. Çok eskiye dayalı ilişkiler ve önceden tanıdığı bazı arkadaşlarının bilgisi dışında süren beraberlikleri, eylemleri üzerine bir sorgulama yürütülüyordu.

İşkencecilerine aradan çok zaman geçtiğini, pek çok şeyi hatırlamadığını söyledi.

İşkence hız kesmeden sürüyordu.

Bir elektrik kablosunu bağladılar cinsel organına.

“Ulan bununla mı düzdün karını? Allah bilir o çocuk senden değildir.”

Etrafındakiler için bu bir eğlence idi adeta.

Gülüşüyorlardı.

“Puştun aleti nasıl da büzüştü. Kes at oğlum sen bunu. Zaten bir işine yaramıyordur.”

Heriflerin söylediklerini duyuyordu, iğrençtiler; ama cevap verecek gücü yoktu.

Zaman geçmiyordu. Sorular, sorular… İsnatlar… İddialar…

Bitap düşmüştü. Ancak her şeye rağmen onurunu yitirmemeliydi.En değerli varlığı oydu.

Üç saat sonra ara verdiler. Getirip, yeniden attılar onu hücresine.

İyice hırpalamışlardı, ama korkmuyordu artık.

Gelirken yanında onurunu da getirmişti. Giderkenki korkan halini üzerindeki atmıştı. Hücredeki eylemci hali ile yeniden karşılaştılar. Sarıldılar birbirlerine, yeniden eski o oldu.

Daha sonraki günlerde de aynı şekilde devam etti işkence faslı.

Günlerce süren işkence ve sorgulama faslı bir süre sonra hızını kaybetti.

İşkenceciler de, çok gayretkeş bile olsalar sonuçta devlet memuruydular. Ellerindeki işi bir an önce bitirip, dosyayı kapatıp evlerine gitmek istiyorlardı.

Verdiği ifadeyi çalakalem yazıp, zorla imzalattıktan sonra rahatladılar.

Bu fasıl burada bitmişti, ancak maceranın devamı vardı. Gözleri yine kapalı, savcılığa götürülmek üzere polis minibüsünün yanında bekletilirken aynı herif yanına yanaşarak “Sen şimdi buradan kurtuluyorum diye seviniyorsun belki, ama hapishanede burasını arayacaksın,” demişti.

Neyse ki adamın dediği gibi olmamıştı. Kısa bir tutukluluk sonrasında tahliye oldu.

***

Bütün bu olanlar sonrasında dışarı çıkmış, okulunu bitirmişti.

Kara bulutlar, nispeten dağılmıştı.

İhtisasını yaptı. Alanında aranır bir uzman, hastalarının aylarca önce randevu aldığı bir operatör doktor, hocaların hocası profesör oldu…

Seneler, seneler sonra o herifle hiç ummadığı bir zamanda ve mekanda karşılaşacağı hiç aklına gelmezdi.

Hastaneye olağan muayene günlerinden birinde gelmişti. Daha odasının kapısından içeri girince tanımıştı.

Acaba o da tanımış mıydı?

O da tanımıştı belki. Ama o kötü günlerde gözlerinin bağlı olmasına güvenip, onu görememiş olduğunu düşündüğünden rahatlık içinde olabilirdi.

Hem o kadar zaman geçmiş, ikisi de yaşlanmışlardı. Haliyle değişmişlerdi. Birbirlerini tanıyamamaları normaldi.

Tanıdıysa belki de muayene sonrasında korkup gidecek ve bir daha hiç gelmeyecekti.

İlginç; ta o zaman gördüğü altın zincir kolye hala boynundaydı.

Çok endişeliydi. Yüzünde renk kalmamıştı.

Bazı analizlerin, kontrolların yapılması için sevk etti.

Adam ikinci kez geldiğinde uzattığı kan tahlilini, diğer analizleri ve ultrason sonuçlarını aldı. Gözlüklerini takıp uzun uzun inceledi.

“Rahatsızlığınız ilerlemiş beyefendi. Keşke daha önce gelmiş olsaydınız.”

“Eşeklik işte, ihmal ettim doktor bey. Kabahat benim.”

“Zaman geçirmeden ameliyat etmemiz gerekiyor.”

Konuşurken gözü ultrason sonuçlarını anlamaya çalıştığı bilgisayar ekranındaydı.

“Tıp ilerledi artık, bu tür ameliyatlardan iyi sonuçlar alıyoruz. Endişe etmenize gerek yok. Karar verdiğiniz zaman ameliyat programını yapalım.”

“Tamam, doktor bey sizin uygun bulduğunuz bir zamana ben uyarım.”

Adam, ameliyata razı olmuştu. Çekinmiyordu. Demek tanıdığını anlamamıştı.

***

Operasyon günü gelmiş, sabah erkenden ekibi hastayı ameliyata hazır hale getirmişlerdi.

Ameliyathaneye girdiğinde hastası ameliyat masasında sırtüstü yatıyordu. Narkoz sonrası kendinden geçmişti.

Cinsel organı açıktaydı.

İster istemez o eski kötü günleri, işkence odasında gözleri bantlı, cinsel organıyla anadan üryan bu adamın önünde olduğu zamanı hatırladı.

Kaderin garip cilvelerinden biri… Şimdi o, bu durumdaydı.

Konsantre olması, bütün mesleki becerisini kullanması gerekiyordu. Ameliyat zordu. Riskliydi. Adam ameliyat masasından kalkamayabilirdi de.

Uzun, ancak başarılı bir ameliyat oldu. Bitmişti, çıkmadan önce dönüp bir kez daha hastasına baktı. Narkozun etkisinin geçmesine daha çok vardı, herif kan revan içinde baygın yatıyordu.

“Hadi ulan, şanslısın, her şey yolunda gitti,” diye mırıldandı.

Ekibindeki yardımcılarına dikkatli pansuman yapmalarını tembih ederek çıktı. Enfeksiyon riskini minimuma indirmeleri gerekiyordu.

Yorucu operasyon sonrası ter içinde kalmıştı. Ameliyathaneden çıkıp, yüzünü gözünü yıkamak için tuvalete gitti. Musluğun üzerindeki buğulu aynada karışık duygular içindeki bir adamın yüzünü, kendi aksini gördü.

Önlüğünü çıkarıp, yorucu iş gününe devam etmek üzere odasına geçti. Koridor deva bekleyen diğer hastalarla doluydu.

***

Adam, ameliyat ertesinde, hastanede bir iki gün kontrol altında tutulduktan sonra taburcu edilmişti. Biyopsi sonuçları iyi çıkmıştı. Hücre kanserli değildi. Aradan neredeyse bir buçuk ay geçmiş, nekahat dönemini atlatmış, normal yaşamına dönmüştü.

Artık bu, bir teşekkür ziyareti olmalıydı.

Koridorda göz göze gelmemeye çalışarak odasına girdi. Arkasından o da kapıyı tıklatarak, elinde çiçek buketi ve koltuğunun altında kutu ile girdi.

“Hoş geldiniz, nasıl hissediyorsunuz kendinizi?”

“İyi. Arada biraz ağrılarım oluyor, ama zor bir ameliyat sonrası normal herhalde.”

“Olması normal. Bunun için size ağrı kesici vermiştim. Alıyorsunuz değil mi? Bir süre sonra zaten ağrılarınız tamamen kesilecektir.”

“Size nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Ameliyat öncesi çok endişeliydim, ama sonra sayenizde başarılı bir operasyon geçirince korkularımın yersiz olduğunu anladım.”

Arada bir sessizlik oldu.

“Beni hatırladınız mı doktor bey?”

Birden o günlere gitti. Durgunlaştı.

“Evet, hatırladım ve unutmam mümkün değil,” diye cevap verdi.

“Ben görevimi yapmıştım,” dedi özür niyetine.

“Görevinizi mi yapmıştınız?” dedi alınması gereken ilaçların olduğu reçeteyi yazarken.

“…”

“Ben de görevimi yaptım.”

“Peki, hiç kin duyup, intikam duygusuna kapılmadınız mı? Narkoz sonrası savunmasız olarak elinizdeydim.”

“Hayır. Sizinle sokakta karşılaşmadık ki. Sokakta karşılaşsak yüzünüze bile bakmazdım veya yüzünüze tükürürdüm. Ama siz, bu hastanenin kapısından girdiğinizden itibaren benim bir hastamdınız.”

Bu arada bir hastabakıcı odaya girip, doktorun masasındaki bir dosyayı alıp, çıktı.

“Hipokrat Yeminini biliyorsunuzdur. Sağlık çalışanlarının mesleklerini onurla uygulayacaklarına dair tarih boyunca ettikleri yemin… Biz doktorlar için hastanın kimliğinin hiçbir önemi yoktur. Bizim görevimiz hastaları iyileştirmektir. O kadar.”

Reçeteyi uzattı. Devam etti konuşmaya:

“Ne diyoruz biz, yemin ederken bir yerinde? ‘Din, milliyet, cinsiyet, ırk ve parti farklarının görevimle vicdanım arasına girmesine izin vermeyeceğime, mesleğimi dürüstlük ve onurla yapacağıma, namusum ve şerefim üzerine yemin ederim’ diyoruz.”

Bunları söyledikten sonra elindeki kalemi masaya fırlattı.

“İyiymiş,” dedi adam fısıltıyla.

“Geçmiş olsun. Endişelendiğiniz gibi olmadı değil mi? Şansınıza her şey iyi gitti. Umarım bana veya başka bir doktora bu nedenle bir daha işiniz düşmez.”

Adam, yavaşça oturduğu yerden kalktı. Saygıyla doktoru selamlayarak kapıdan çıktı.

Arkasından baktı.

İyileşmişti, ama ameliyat sonrası halsizliğinin ötesinde bir yorgunluk vardı üzerinde.

23 Mayıs 2020, Moskova