Sağır sığır / Kısa Öykü

 

Sağır sığır

 

Eşref, hiç aklında yokken kasaba pazarına gittiğinde ehven fiyata bir sığır almıştı.

Kamyonetin arkasına atıp eve geldiğinde ahırdaki diğer sığırların arasına salmıştı.

Yeteri kadar sığırı vardı, ama ucuza bulunca bir tane daha niye almasındı. Babası hep “fazla mal göz çıkarmaz” derdi.

Başlangıçta hiç bir sıkıntı yoktu. Yeni sığır ahıra alışmıştı. Yemini, suyunu içiyor, sütünü veriyordu.

Ancak bir sabah bütün diğer sığırlarla birlikte çayıra saldığında bir tuhaflık sezdi.

Bütün sığırları alıştırmıştı ıslık çaldığında hepsi toplaşıyordu. Sonra güderek hepsini yeniden ahıra koyuyordu.

Her şey normaldi, ama bu yeni sığır ıslıkla verdiği komutlara uymuyor, ortalıkta tek başına dolaşıyordu. Biraz uğraşıp bunu da eğitmem lazım diye düşündü.

Günlerce uğraştı. Olmuyordu.

Onu uzaktan izleyen tarla komşusu Rıza emmi meraklanıp yanına geldi.

“Hayırdır komşu?”

“Yav, Rıza emmi bütün bu sürüyü eğittim, Bunu eğitemedim. Bir zeka sorunu mu var acaba?”

Rıza emmi, “Dur bakalım, deyip, ceketinin cebinden kavalını çıkarıp, sığırın kulağının dibinde üfledi.

Sığırda hiçbir hareket yoktu.

“Komşu senin bu sığır sağır galiba, duymuyor.”

“Deme yahu. Vay sahtekar pazarcı, bana sağır sığırı kakaladı demek ki.”

***

Pazara gidip satıcıyı buldu.

“Sen beni aldattın birader, on gün önce sattığın sığır arızalı çıktı.”

“Nasıl yani, süt mü vermiyor?”

“Hayır, veriyor.”

“Sıçıyor mu?”

“Evet.”

“Ne güzel tezeğinden yararlanırsın. Sırtına yük attığında taşımıyor mu?”

“Taşıyor.”

“Tarlayı sürerken sorun mu çıkarıyor? Gücü mü yok?”

“Ona gerek yok, artık zaten traktörüm var.”

“Biraz semirince belki keser etinden yararlanırsın, yersin veya satarsın.”

“Birader bunların hiçbiri değil. Senin sattığın sığır sağır! Sen bunu bilerek satıp beni kazıklayabileceğini mi sandın?”

“Haaa, anladım; sen de süt verimini arttırmak için ineklerine klasik müzik dinletenlerdensin.”

Her şeyi bilen Arif abi

 

Her şeyi bilen Arif abi

 

Kahvenin bütün sadık müşterileri içerideydi.

Masaların bazılarında tavla, okey, kağıt oynayanlar vardı.

Bir masada “iki mars, bir oyun” şampiyonu Mümin amca, karşısında yeni kurbanı kasap Süleyman ve masanın etrafında meraklılar.

Yan masada yine iki kişi tavla oynuyor. İçlerinden Mülayim, aslında hiç de mülayim değil, rakibi Remzi’ye “Zar tutuyorsun sahtekar!” diye bağırıp, bildiği yakası açılmadık küfürlerin hepsini sıralıyor.

Diğer masalardakilerin hepsinin bakışları onlardan tarafa dönüyor.

Bu karmaşada Mümin amcanın kasap Süleyman’ın işini iki mars ve bir oyunla bitirdiğini, tavlayı kapatıp onun koltuğunun arasına sıkıştırıp, “öğren de gel!” dediğini bile kimse fark etmiyor.

Öbür masadaki Mülayim, zarları rakibinin kafasına fırlatıp, “Seninle oynanmaz,” deyip kalktı. Sinirlerini yatıştırmak için kahvenin içinde söylene söylene bir tur attı. Sonra bir köşede tek başına oturmuş gazetesini okuyan “her şeyi bilen” Arif abiyi gördü. Uzunca, ilginç bir lakabı vardı. O tarafa yöneldi. Sakinleşmek için birileriyle uğraşması gerekiyordu. Teklifsizce masasına oturdu. Yanından geçen garsona Arif abi ile bana bir kahve getir,” dedi.

Arif abi, gözlüklerinin üzerinden baktı, sonra gazetesini okumaya devam etti.

“Abi, sana her şeyi bilen diyorlar. Nerden çıktı bu? Bir sebebi var mı?”

“Valla Mülayim kardeşim bilmiyorum. Birileri uydurmuş işte, üzerimizde kaldı. Gerçekten bilmiyorum kimin uydurduğunu. Bak, görüyor musun, benim de bilmediğim bir sürü şey var, bunu bilmiyorum mesela.”

Aslında “Her şeyi bilen” lakabı boş da sayılmazdı. Okumasını, öğrenmesini severdi. “’Yapay zeka’ kadar olmasa da Arif abimiz bilgilidir derdi kasabalılar. Akıllarına gelen her şeyi ona sorar, danışırlardı.

Mülayim, bu garip konuşmayı sürdürmeye kararlı gözüküyordu:

“Abi, dünyanın altında bir koca öküz varmış diyorlar, doğru mu? Boynuzlarının üzerinde dünyayı taşıyormuş.”

Her şeyi bilen Arif abi gözlüklerinin üzerinden şöyle bir baktı, “Valla sevgili kardeşim, dünyanın altını bilmiyorum, ama üzerinde bol miktarda öküz olduğunu biliyorum,” dedi.

Yine bir obruk / Kısacık öykü

 

Yine bir obruk

  

Kasabada yine bir obruk oluşmuştu.

Hem de gelenin gidenin çok olduğu bir yol kenarında.

Şimdiden bir kaç kişi düşüp yaralanmıştı. Obruğa düşenlerin çoğu meyhane dönüşü evine giden sarhoşlardı.

Ölümlü bir kazanın olmaması kasabalıların tesellisi idi. Ama yine de tedbir almak gerekiyordu.

Kaymakam ve kasabanın ileri gelenleri obruğun başında durumu anlayıp, alınacak tedbirleri görüşmek için bir araya geldiler.

Caminin imamı, “Obruğa düşenler kasabanın ayyaşları. Meyhane kapatılırsa sarhoşlar da o yoldan geçip obruğa düşmezler,” dedi.

“Hocam, bu bir ceza. Yaratanın verdiği bir ders,” diye araya girdi birisi.

Bir başkası “Obruğun yanında sürekli bir ambulansın beklemesi iyi olur, bir olay olduğunda hemen müdahale edilebilir,” deyince “Ağzına sağlık! Doğru söylüyorsun, bu mıntıkada sağlık ocağı yok. Bu vesile ile bir sağlık ocağının açılması lazım. Defalarca talep ettik, ama maalesef oralı olmadılar,” dedi bir diğeri.

Bütün bu konuşmaları dikkatli, ama bıyık altından gülerek dinleyen kaymakam, şakayı seven bir adamdı. “Biz en iyisi bu obruğu toprakla kapatalım, kasabanın devlet hastanesinin yanına yeni bir çukur açalım,” dedi.

Önce kemo, sonra afro / Kısacık öykü

 

 

Önce kemo, sonra afro

 

Müzeyyen Hanımla eski komşusu Şükran Hanım pazarda rastlaşmışlardı. 

“Ah canım, ne kadar zaman oldu görüşmeyeli. Acelen yoksa şu çay bahçesinde oturup biraz hasret giderelim,”

Çok zamanı yoktu, ama eski komşusunu kırmak istemedi.

Araya giren diğer komşuların dedikodusu da sohbetin tuzu biberi idi. Onlarsız muhabbetin tadı tuzu olmuyordu.

Laf lafı açıyordu.

Şükran Hanım:

“Hayatım saç modelini çok beğendim. Çok yakışmış sana. Önceden de böyle kıvırcık mıydı senin saçın?”

Müzeyyen Hanım, buruk bir gülümsemeyle:

“Eh, öyle oldu. Önce kemo, sonra afro,” diye cevap verdi.

Şükran Hanım, komşusunun illet bir hastalığa yakalandığını, kemoterapi tedavisi geçirdiğini bilmiyordu. “Kemo” diyerek kocası rahmetli Kemal Bey’i kastediyor, zannetmişti.

Ne huysuz adamdı. Ne çok çektirmişti kadıncağıza.

Bir ara komşulardan Kemal Bey’in sarhoşken karısını dövdüğünü, saçını başını yolduğunu duymuştu.

“Hayatım bir ara kuaförünün telefonunu ver, ben de yaptırayım bu modelden,” dedi.

Foto İhsan’ın fotosu (Kısa öykü)

 

Foto İhsan’ın fotosu

 

 

İhsan’ın İstanbul’dan Tahtakale’den ikinci el Rus mallarının satıldığı bir işporta tezgahından aldığı Zenit marka fotoğraf makinesi kasabanın tarihinin belgelenmesinde çok önemli bir oynamıştı.

Zülfiye’nin nişanında, Sabri’nin sünnetinde, Ahmet ile Seniha’nın düğününde, Mustafa’nın mezuniyet töreninde çekilen fotoğraflar aile albümlerinde yerlerini almışlardı.

“İhsan abi, nişanımda fotoğrafları sen çeker misin?”

“Tabii ki sevgili kardeşim.”

“Abi oğlanın sünneti var. Davetlimizsin. Bir iki fotoğrafını da çekersin artık yeğeninin.”

“Tamam, kardeşim merak etme.”

Böyle işte. Bütün mutlu törenlerde, kasabasının inşaatı yeni biten okulunun açılışında, askerde İhsan gözü hep vizörde, görevde.

İhsan bir gün aniden öldü.

Halbuki hastaneye güle oynaya gitmişti. Ameliyatta bir şeyler ters gitmiş, hayatını kaybetmişti.

Kasabalılar birden İhsan’ın hayatlarında ne kadar müstesna bir yeri olduğunu fark ettiler.

Can kardeşi, arkadaşı Memduh, İhsan’ın cenazesinde kullanılacak yakalıkların basımı ve tabutunun önüne konulmak için bir fotoğrafını aradı.

Bulamadı.

Annesine sordu. Yoktu.

Fotoğrafçı İhsan’ın fotoğrafı yoktu.

Yıllarca Zenit fotoğraf makinesinin vizöründen kasabaya bakan İhsan’ın kameranın önüne geçmeye fırsatı olmamıştı hiç.

Sonunda İhsan’ın ilkokul diplomasındaki siyah önlük, beyaz yakalıklı vesikalık fotoğrafını çoğaltıp durumu kurtardılar.

 

Emeklinin taze balık bayramı (Kısa Öykü)

 

Emeklinin taze balık bayramı

 

Kasımın ortasında alışıldık bir sonbahar günü. Hava bulutlu, yağmur ha yağdı, ha yağacak. Rüzgar sert değil, ama insanın içine işliyor.

Halbuki dün ne güzel, güneşli bir hava vardı.

Emeklinin günlük yaşamı nasıl olacak? Sabah kalk fırına git, taze ekmek al. Eskiden olsa günlük gazete de alırdı. Ama o iş te bitmişti artık.

Yolunu uzatsa da çarşının içinden geçiyor hep.

Böyle işte, sıradan bir güne başlangıç.

Tam bir balık tezgahının önünden geçerken balıkçının patlayan bağırtısıyla irkildi:

“Hay maşallah! Gerçek uskumru bu,Tuzla’nın denizinden.”

Arkasında tanıdık bir ses:

“Hayret! Saros dışında kalmış mıydı? Bunlar kirliliğe karşı mutasyon geçirmiş nesil olmalı.”

Sesten yana döndü: Elektrik İdaresi’nden emekli komşusu Peyami Bey.

“Şimdiki gençler uskumru ile kolyoz farkını bile bilmezler ne yazık ki!..” diye cevap verdi.

Peyami Bey:

“Vay mirim, nasılsın? Niye görüşemiyoruz?”

“Görüşüyoruz ya.”

“Yok, yani uzun zamandır demek istiyorum.”

Nasıl olsun? Herkesin kendine göre işleri var.

Elektrik, su parası yatırma, hastane kuyrukları, torunlara göz kulak olma,.. Bir sürü iş.

Peyami Bey:

“Benim hanım, İzmir’e ablasına gitti. Evde yalnızım. Güz bekarıyım yani. Öğlende ne yesem diye düşünüyordum. Gel şuradan bir kilo alıp kızartalım.”

“Valla olur mu? Gerçi benim hanım da Göztepe’ye kızına, torun bakmaya gitmişti.”

“Hadi, fazla düşünme gel.”

Bir kilo uskumru, sıvı yağ, bir tava, harlı ateş, biraz yeşillik, bir limon ve taze ekmek.

Alışmış ellerin maharetiyle çabucak hazırlanan bir ziyafet.

Böyle olur, emeklinin taze balık bayramı.

Uçan baloncu aşık olursa / Kısa öykü

 

 

Uçan baloncu aşık olursa

 

 

Rıza, Ayşe’yi babasından istedi.

Babası Ayşe’yi Rıza’ya vermedi.

“Neden?” diye sordu.

Cevap kısaydı:

“Senin aileni geçindirebilecek düzgün bir işin yok, oğlum.”

Rıza, sokaklarda uçan balon satıyordu. Kazancı kendisine yetiyordu, ama aile geçindirmek başka bir şeydi. Hele bir de çocuklar olunca…

Üzüntüsünden yemekten içmekten kesildi…

Zaten kara, kuru, ufacık bir adamdı; iyice zayıfladı, bir deri, bir kemik kaldı.

Sıkı bir rüzgar esse savrulup gidecekti neredeyse. Öyle de oldu zaten.

Toptancıdan balonları almış, sokağa çıkmıştı ki hava birden bozdu; şiddetli bir rüzgar esmeye başladı.

Rıza’nın ağırlığı balonları zaptetmeye yetmedi, ayakları yerden kesildi.

Bereket versin etraftakiler çabuk farkettiler, koşup ayaklarından yakalayıp, asılıp, kurtardılar.

Yoksa balonlarla beraber havalanıp gidecekti zavallı Rıza.

Horoz / Kısa öykü

 

 

Horoz

 

“Senin horozun çok ötüyo be akideş.”

“Seninki ötme mi?”

“Benimki seninki gibi ötmeyo. Kes, afiyetle ye onu. Senin bu horoz yüzünden çoluk çocuk uyku muyku uyuyamaz olduk.”

“Aboovvv! Verdiği akla bak hele.”

***

“Kafayı sıyırmış bizim komşu,” diye anlattı Halit amca karısına bu olayı.

“Hiç horoz öttü diye bir mevzu olur mu? Horoz bu, tabii ki de öter.

Horoz öter. Kuşlar dallarda cıvıldaşır. Sonra mevsimi gelir cırcır böcekleri çıkar ortaya.”

Karısı terasta çiçekleri sularken, çayı elinde iskemleye çökmüş anlatıyordu:

“Dalgalar kıyıyı döver. Çocuklar bahçelerde oynaşır. Rüzgar pencerenin pancurlarını sallayıp tangırdatır.”

“Bey, elin değdiğinde şu tuvaletin kapı menteşelerini yağlayıver. Gece tuvalete gidince fena gıcırdıyor. Çocuklar uyanıyor.”

“Tamam hanım,” diye cevap verip, devam etti:

“Yağmur damlaları camlara şıpır şıpır dökülür.”

O sırada Sarı Mustafa kamyonetiyle yoldan tozları kaldırmış geçerken korna çalıp selamladı.

“Mustafa arabasının kornasını çalar. Hayat böle. Bunlarsız olu mu hiç?”

“İyi dersin, doğru dersin bey.”

“Bizim komşu tırlatmış, senin onun karısına bir ara tembihleyiver de, konuşsun aklını başına toplasın.”

***

Halit amca, bahçeye çıkınca yine komşusuyla burun buruna geldi.

“Bak komşu sen kesmezsen ben kesecem horozunu ona göre.”

“Vay be akideş, kes bakalım da görem. Ben de seninkini keserim.”

***

Allahın işi, çok geçmedi, kendi horozu eceli gelip ölünce komşusu iyice çekilmez hale gelip, abuk sabuk konuşmaya başlamıştı:

“Ölecek horoz ölmez de benim horozum ölür, allahım adaletin bu mu!?”

***

Bir sabah kalkıp bir baktı horozu bahçede yoktu. Bu deli komşu horozumu kesmiş olmasın diye endişelendi haliyle.

Bütün bahçeyi aradı, taradı yoktu.

Yola, karşı tarlaya baktı yoktu.

Komşunun bahçesiyle aralarındaki çite usulca yanaşıp bakınca bir de ne görsün? Horozu çitten karşı bahçeye atlamış, komşunun tavuklarından birini yakalayıp üstüne çıkmamış mı?

Eyvah ki, ne eyvah!!!

Şimdi bir başka maraza çıkacaktı komşusuyla aralarında.

“Komşu, hayırlı sabahlar olsun.”

Halit amca, irkilip, sesin geldiği tarafa başını çevirip, baktı. Komşusu açık bir üst kat penceresinin pervazına oturmuş, atlet, pijama, elinde sigara, keyifle sırıtıyordu.

“Yahu ben, senin bu horoza kızıyodum, ama pek yaman bir şeymiş meğer. Senin tavukların işini bitirip, çitten atlayıp bizim bahçeye geldi, şimdi benim tavukları hallediyor. Müsaaden va d’il mi?”

Şaşırmıştı.

“Estağfurullah, ne demek.”