Suzi'ye gecikmiş bir mektup ( Şiir ) / M. Hakkı Yazıcı

Fotoğraf: Ömer Orhun





SUZİ’YE GECİKMİŞ BİR MEKTUP

M. Hakkı Yazıcı

Sen, Suzi olmaya razı olsaydın,
Beni de Tom Miks olarak kabul etseydin
Nevada Kalesi’nde sık sık görmeye gelirdim, seni.
Tabii Konyakçı, Doktor ve ben,
Birlikte.
Yolda pusu kuran apaçilerden yakamızı kurtarabilirsek.

Ama ne yazık ki, sen,
Köşedeki manifaturacının karısı olmayı seçtin.

Geçenlerde, kahvede, pis yedili oynarken,
Abin oturdu masamıza.
“Bak koçum, unut artık, Selma’yı”, dedi.
Çok kızmış olacağım ki,
Dalgınlığıma gelip, silahıma davranıp,
“ Onun adı Selma değil, Suzi !” deyiverecek oldum,
...
Vazgeçtim.
Belimde silahım yoktu ve ben Tom Miks değildim.
İşte hayatın acı gerçekleri.

Belki biliyorsundur,
Ben de tüpçünün kızıyla evlenip,
İki sokak yukarı taşındım.
Bir de kızımız oldu.
Fabrikadan, gece vardiyası çıkışı eve dönerken
Yorgun argın, karanlıkta,
Apaçilerin pususuna düşmemek için,
Sokak aralarından, dikkatlice yürüyorum.

Sevgili Suzi,
Yine saçlarını ikiye ayırıp örüyor musun,
Yüzün hala çilli mi,
Pembe yanakların kızarıyor mu,
Güzelliğinden bahsedilince?

Marazi aşk ( Şiir ) / M. Hakkı Yazıcı

Marazi aşk

Olur olmaz zamanlarda düş, düş, düşüyorum.

Her gece hep aynı lanet düşü görüyorum

Sabah akşam ben, hep, ama hep seni düşünüyorum.

Bazen isyan edip, yeter artık çüş diyorum.

Bu kadar üzme kendini,

Biraz da düşün aç kedini.

Yağmur damlaları düşüyor,

Gözlerim nemli, yerler ıslak,

Yüreğim buruk, pat düşüyorum.

Mintanım ıslak, yine üşüyorum,

İnan ki hep seni düşünüyorum.

Bazen isyan edip, yeter artık çüş diyorum.

Bu kadar üzme kendini,

Biraz da düşün aç kedini.

Kasvet emmi evimizde misafir

Sanki ailemizin yeni bir ferdi, derdi

Annem, ben ve şu benim aç kedi

Bir de davetsiz misafir kasvet emmi

Odamda, mutfakta, tavan arasında,

Hep benimle, hep karşımda

Kasvetli kış gecelerini kestane de kesmiyor

Şu onulmaz, kaçılmaz, kaçınılmaz derdi.

Elimde avucuma yapışmış gibi kara uzaktan kumanda,

Pencere açık, televizyon açık, dizi dizi diziler karşımda,

Çekyata uzanmış, sızıp uyuyorum,

Kasvet emmi düş olup, sızıp giriyor uykuma

Oluyor mu bana kocaman bir kabus

Bir karışık durumlar, acayip bir muamma

Mahallede diz boyu fesat, dedikodu, kumkuma.

Olur olmaz zamanlarda düş, düş görüyorum

Sabah akşam ben hep seni düşünüyorum

Bazen isyan edip, yeter artık çüş diyorum

Bu kadar üzme kendini,

Biraz da düşün aç kedini.

09 Ekim 2015, Moskova

Rüya dediğin işte böyle olmalı / M. Hakkı Yazıcı

Rüya dediğin işte böyle olmalı

Rüyamda yine babamı gördüm

Doğum günümde bana yine saat almış

Bizde öyle doğum günü, kutlama falan olmazdı, ama rüya işte

Baba bekle ben de yanına geliyorum, az kaldı diyorum

Deli olma, orda dur ben geliyorum diyor

Aldığı saati gösterdi, bir tuhaf

Ne akrebi var, ne yelkovanı

Bir şeyi var yelkovana benziyor, ama değil.

Nedir bu baba, diyorum

“Yılkovan” diyor, yılları geri kovalıyormuş

İşte insanın böyle bir saati olmalı.

Babamla düşündük, taşındık

Otuz beş yaşımızda yarı yolda

Buluşmayı kararlaştırdık

Rüya dediğin işte böyle olmalı.

26 Haziran 2015, Moskova

Elveda orta yaşım / M. Hakkı Yazıcı

Elveda orta yaşım

Eh, yani hadi bana eyvallah diyorsun öyle mi?

Yeter bunca yıl beraber olduğumuz

Başının çaresine bak artık, diyorsun değil mi?

Orta yaşım, madem çok ısrarlısın git o zaman

Bir zamanlar gençliğim de aynen böyle yapmıştı

Delikanlıdır, toydur diye ses çıkarmamıştım

Sanmıştı ki sanki o giderse bir daha aşık olamam

Kuşların ötüşünün, çocukların gülüşünün

Dağlardaki çiçeklerin kokusunun farkına varamam

Çıkamam sanıyorsun yeniden dağlara değil mi?

Git bakalım orta yaşım, git o zaman

Güle güle bile demeyeceğim sana

Git, ama giderken sağlığımı bırak

O her şeyden çok lazım bana.

Biliyor musun benim ruhumda tek bir tel bile ak saç yoktur

Sana inat sokaklara, deniz kenarına atacağım kendimi

Kunduralarım ayaklarıma hasret kalmayacak hiç

Sabahları fırından çıkan ilk ekmeği ben alacağım

Ötme zamanının geldiğini ben söyleyeceğim bahçedeki çil horoza

Müezzini ben kaldıracağım yataktan sabah ezanı için

Sabah gazeteleri erkenden haberlerini ilk bana verecek

Ağları dolu balıkçıları ben karşılayacağım iskelede.

Elveda orta yaşım yolun açık olsun

Sen de git bakalım nereye gideceksen.

26 Haziran 2015, Moskova

Nazım’ın yamacında / M. Hakkı Yazıcı

Nazım’ın yamacında

Dün sabah efkarlandım yine, Lenin Tepelerine gittim

Yüksektir, belki görürüm diye bizim memleketi

Göremedim haliyle, parmaklarımın ucunda yükselip baktıysam da

Karşıda, uzakta Lujniki Stadyumu vardı, Moskova Nehri’nin arkasında

Biraz ötesindeyse Nazım’ı misafir eden Novodeviçiy Manastırı Mezarlığı

Anton Çehov’la, Gogol da var orada

Nazım’la yarenlik ediyorlar arada

Saçları saman sarısı, kirpikleri mavi Vera Nazım’ın ayakucuna uzanmış.

Nazım, hala Anadolu’da bir köy mezarlığına gömülmeyi bekliyor,

Uyarına gelirse, tepesinde bir çınar da olursa taş maş da istemiyor hani…

Korkulukların üzerine çıktım memleketi görürüm diye bu defa

Telaşla bir militsiyoner koştu geldi yanıma

Korkma dedim, atlayacak değilim aşağıya

Daha eksik bir sürü işim var tamamlamaya

Pasport pajalusta, dedi, var mı registratsiya?

Var tavariş militsiyoner, var dedim.

Bir tuhaf baktı yüzüme, görev suratsızlığıyla.

Sordum: Belki sen bilirsin, neler oluyor ortalıkta?

Bir şey demedi, evraklarıma bakıp, spasiba deyip geri verdi

Gerisin geri döndü gitti.

Korsan mitinge gider gibi, bayırdan koşa koşa indim aşağıya

Moskova Nehri’nin kenarında avlanan balıkçılara baktım

Belki Nazım’ın çileli ömrünün bir parçası oltalarına takılmıştır,

Çekip çıkarmışlardır onu mavi suretiyle diye.

Belki takılmıştı da benzetememiş bir şeye

Ne balığa, ne pabuç eskisine

Atmışlardı gerisin geriye

Ola ki terk edip Novodevidiçiy’i, Moskova Nehri’yle akıp

Ayvazovskiy’nin fırtınalı denizlerini falan aşıp

Okyanuslara kavuşmuştu Nazım’ın çileli ömrünün bir parçası

Karayip Denizi kokan Küba kıyılarına varmıştı bile belki

1961 yazı ortalarında mutluluğunun resmini Abidin’in bile yapamadığı Küba’nın

Varmışsa çok şükür, çok şükür o günleri de görmüştür gam yemeden.

Metroyla geçip Sportivnaya’ya, Nazım’ın yanına gittim

Bana yine mutad soruyu sordu

Buralarda on dokuz yaşına rastladın mı?

Biliyordum, rastlaşmıştı o da on dokuz yaşıyla.

Rastladım dedim Lenin Kütüphanesi’nde

Fotoğraflarımız yoktu, ama birbirimizi birden tanıdık

El sıkışmak istedik, ama ellerimiz birbirine dokunmadı

Aramızda kırk yıllık zaman duruyordu.

Elinde Lenin’in “Ne Yapmalı?”sının İngilizcesi vardı,

Ben elimdeki Rusçasını, “Şto delat?”ı gösterdim hava olsun diye.

Ciddi, sert bakışları; Stalinvari kalın bıyıkları vardı.

Yaz günü ve hava sıcak olmasına rağmen ayağında

Hala eskiden benim de giydiğim gibi bitpazarından alınmış Amerikan asker postalları

Üzerinde muhtemelen yine bit pazarından alınmış haki renkli bir asker gömleği ve siyah keten pantolon vardı,

Kış olsa yeşil renkli bir asker parkası giyeceği kesin.

Sanki Latin Amerika dağlarında savaşan bir gerilla timine mensup,

Che’nin yoldaşı bir militan gibi…

Eskiler canlandı yine belleğimde,

Yitirdiğimiz yoldaşları andım,

Dağda, sokakta, zindanda, işkencede,

Durdum, sustum, hüzünlendim.

Biliyor musun ustam, dedim, gerçekten doğru söylemişsin

On sekiz, on dokuzunda en değersiz eşyamız canımızdı.

Senin gibi meğer ne çok şeyi severmişim de

Ancak ben de Altmışında farkına vardım bunun.

13 Haziran 2015, Moskova

Bahtiyarım, çok bahtiyarım / M. Hakkı Yazıcı

Bahtiyarım, çok bahtiyarım

Bahtiyarım, çok bahtiyarım

Bu benim en şanslı yanım.

Ne mutlu bana, -ki olay haliyle takdire şayan

Daha avluya girince bir pencerem var, el sallayan,

Eşikte bir kapım var, beni kucaklayıp karşılayan.

Çöpleri karıştıran aç fareler,

Umarsız, şımartılmış kediler,

Kedilerle dost, sünepe köpekler,

Başıma uğurunu bırakan güvercinler,

Evi istila eden koca, kara böcekler,

Hepinizi çok, ama çok seviyorum.

Bahtiyarım, çok bahtiyarım

Bu benim en şanslı yanım.

Ne mutlu bana, -ki olay haliyle takdire şayan

Daha avluya girince bir pencerem var, el sallayan,

Eşikte bir kapım var, beni kucaklayıp karşılayan.

11 Haziran 2015, Moskova

Bütün kosmozun aşığıyım / M. Hakkı Yazıcı

Bütün kosmozun aşığıyım

Oyunda sahipsiz bir rol vardı

Onu da bana vermek istediler

Sahnenin bir kenarında durup

Alkışlayacaktım her söyleneni

“Pışık”, dedim parmağımla gözümü gösterip

Ben de o göz var mı?

Sahnenin kenarından oyunu izleyip,

Her söyleneni alkışlayacak.

Sivri akıllı biri bir soru attı ortaya

Arkadaş herkes açıkça söylesin “ist”lerden hangisi olduğunu.

İlk cevap İstanbul’dan geldi:

“Ben İSTanbulum”

Kimsenin itirazı olmadı.

Zevzek birisi ben de İSTasyonum diyecek oldu, susturdular.

Genç bir kız, “Ben feministim”, dedi,

Bir diğeri nasyonalist, öbürüsü enternasyonalist olduğunu,

Genç bir delikanlı Marksist-Leninist ve hatta Maoist olduğunu söyledi.

Ekolojist, Kemalist, anarşist, sosyalist, komünist, 
Humanist, ateist, antagonist, budist...

Üüüü, neler vardı, neler; bildiğim, bilmediğim. 
Hiç bu kadar İzm'i bir arada görmemiştim.

Nedir bu insanlığın “bağzı” “izm”lerden çektiği!

Biliyordum aralarında faşistler de vardı.

Ama bizim memlekette adettendir,

Sümme haşa faşistler, kendilerine faşist demezler, dedirtmezler.

Sıra bana gelmişti biraz absürdist bulacaksınız ama

Birden annemi, babamı, kardeşimi, oğlumu ve tüm hısım akrabayı

Arkadaşlarımı, okulumu, mahallemi, misket yuvarladığım sokakları

Memleketimi, onunla da yetinmeyip çepeçevre bütün dünyayı,

Nehirleri, denizleri, ağaçları, çiçekleri, böcekleri,

Türkleri, Kürtleri, Ermenileri, Arapları, Çerkesleri, M'acirleri,

Rusları, Çinlileri, İspanyolları ve hatta Amerikalıları,

Ve şu içimi ısıtan, ışıtan, her şeye can veren güneşi,

Mehtaplı gecelerin kahramanı aydedeyi, yıldızları çok sevdiğimi fark ettim.

Acunistim desem olmazdı,

Evrenistim desem yine uymazdı

Ben kosmozistim deyiverdim

Bütün kosmozun aşığıydım.

12 Nisan 2015, Moskova ( Yuri Gagarin’le uzaydaki ilk insanlı yolculuğun 54. yıldönümü )

Ola ki Yaşar Kemal duyar diye…/ M. Hakkı Yazıcı

Ola ki Yaşar Kemal duyar diye…

Bir gün bütün çiçekler beyaz mı açmalı,

Diğer renklere haksızlık olmaz mı Yaşar abi?

Yani o senin sevgili Toros yaylalarındaki gibi...
Bütün bahçeler, kırlar rengarenk olsa be Yaşar abi

Mesela önce şu senin dediğin gibi başlasak
Renkleri kirletenlerden bi yakamızı sıyırsak. 

Her yerde özlediğimiz hür ve mesut şarkılar söylense

Şarkıları bir ağızdan, ama herkes kendi dilinden söylese 

Mesela diyorum ki yıldızlar da bizim dilimizde söylese.

Penceremizden uzansa nur

İstediğimiz şekilde doğsa gün

Dilediğimiz gibi yağsa yağmur

Apansızın, çırılçıplak  gelse kapımıza bahar
Bizim hatırımıza başka türlü esse deli rüzgar

Toprağa düşen tohumları komşu diyarlara taşısa

Köyünde herkesin bir beyaz badanalı evi olsa

Hayatı herkes dilediğince, doya doya yaşasa.

Senden öğrendik bir arada olamayacağını sevgiyle nefretin,
Bir masada demlenemeyeceğini Abdi Ağayla İnce Memedin
Ve yine senden öğrendik sevmeyi, istemeyi, kavgayı; börtü, böceği, 
Ufka, bulutlara, güneşe, gökyüzüne bakıp hayal kurmayı 
Hiç gökyüzüne biter mi hayranlığımız?

Ve hele hele Yaşar abi, sana,

Anadolu halklarının ozanına...
Senin dilinden anlamak 
Daha da güzelleştiriyor

Suyu, toprağı, insanı,…

Sen abilerin en hası,
Kürtlerin en Türkü, Türklerin en Kürdüydün 
Tesellimiz şu ki ışığın hep üzerimizde olacak Yaşar abi!

Moskova, 03 Mart 2015

Büyük harflerle kayda geçti aşkımız / M. Hakkı Yazıcı

Büyük harflerle kayda geçti aşkımız

Hiçbir şeye olmaz, olmaz dememeli insan bu hayatta!

Boynunda uçuşan bir eşarp bile olmaya razıyken ben,

Koynunda sevgilin olmuş buluverdim kendimi aniden.

Şimdi o rüzgarda uçuşan yapraklar bile benden hafif değil.

Kaf dağının ardındaki coşkun akan çaylar, yeşil çayırlar, renkli çiçekler,

Av peşindeki kurtlar, yükseklerde uçan kartallar, yerde sürünen kertenkeleler,

Pamuk Prenses, Kurbağa Prens, Sindirella, Çizmeli Kedi falan, hepsi şaştı,

Bu, ancak bir asırda bir falan yaşanan, tarifi mümkün olmayan bir büyük aşktı.

Kendimi inanması zor tatlı bir rüyada göklerde uçarken buluvermiştim.

Fırtına durdu, deniz sakinleşti, gemiler yolunu değiştirdi, martılar sustu,

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde diyarında bütün saatler durdu,

Mutluluğumuzun şahidi, börtü böcek, cümle çiçek ve her türlü kuştu.

Hep öyle bilirdik ya, bütün sular denizlere ve okyanuslara akar diye

Sanki dereler, çaylar, nehirler tersine tersine kaynağına akıyordu işte

Bulutlar yağmurla ıslandı, sırılsıklam oldu; tarlalar öyle bakakaldı.

Dünya halini; ölümleri, savaşları, enflasyonu bile unutuyorduk az kaldı

Umurumuzda değildi veresiye defterindeki borçlar; manavdı, bakkaldı.

Kaptanın seyir defterinde büyük harflerle kayda geçti aşkımız

Manda yuva yapmaz söğüt dalına diyenler kıskansın.

17 Şubat 2015, Moskova

Şimdi ben aşık oldum diye yazsam / M. Hakkı Yazıcı

Şimdi ben aşık oldum diye yazsam

Haber olur mu birinci sayfaya

Yoksa illa köpek mi ısırmalıyım?

Demeyin öyle, teneşir paklar falan diye

Kırkından sonra azanlardan değilim valla

Hele sen, hiç mi hiç konuşma Mücella!

Suçunun farkında değilsin belli ki hala.

Ben de biliyorum

Roma hamamında keselenip,

Şengül hamamında durulanılmaz

Ama sanmayın ki hep beni bekler

Bütün hamamların göbek taşları

Önemli değil zaman ve mekan

Doyasıya iç nerde su bulursan

Ve hatta fazlasını bulursan

Kaçırma bir güzel yıkanıp paklan.

Bulduysan aşkı, hiç durma yaşa.

Mücella, sen yalnız yaşamak kolay mı sanıyorsun?

Saçlarını savurup, öyle diyorsan çok yanılıyorsun

Teselliyi kadehlerde arasan da faydası yok

Hele güneş de gidip, gün akşama bırakınca yerini

Suskunluk büyüyünce sokaklarda

Hele hele ay ve yıldızlar da bulutların arkasına saklanmışsa

Sana yarenlik edecek dört duvardan başka bir şey kalmamışsa

Damarlarında bir tuhaf duygu dolaşmaya başlamışsa.

Uflaya puflaya geçen Sirkeci-Halkalı banliyö trenin sarsıntısında

Kadehler sana seslenir, aşk lazım, aşk

Oysa son yolcular uykulu, yorgun; aşktan bihaber

Galata Kulesi’yle Beyazıt Kulesi arasına

Çamaşır ipi germiş Mücella

Süt beyazı sütyenler, külotlar savruluyor rüzgarda

Ah, o aklımı başımdan alan kısacık kombinezonu yok mu, ah.

Altından balıkçı tekneleri, geçiyor haliçte

Vapurlar, düdüklerini öttürüp selama duruyorlar

Takalar, mavnalar sıra sıra…

Sirkeci-Halkalı banliyö treninin son yolcuları bile farkında değil

Fena halde aşığım ben

Şimdi ben aşık oldum diye yazsam

Haber olur mu birinci sayfaya

Yoksa illa köpek mi ısırmalıyım?

Moskova, 28 Ağustos 2014

Ben aşklarımı yaşamaya devam edeyim / M. Hakkı Yazıcı

Efendim, diyorlar ki, İstanbul’un altından tünel yaptık,

Şu kadar dakikada Ayrılık Çeşmesi’nden Kazlıçeşme’ye geçiyorsun

Soruyorum deniz var mı, deniz?

Bazen lodosu, bazen poyrazı hissediyor musun teninde?

Haydarpaşa’yı yeniden görmenin heyecanını yaşıyor musun?

Burhan Pazarlama var mı, vapurda

“kısa boyluların, çekik gözlüler”in diyarından yeni ürünler satan?

Bu tarafta Galata Kulesi’ni, şu tarafta Kız Kulesi’ni,

Öbür karşıda Topkapı Sarayı’nı, Ayasofya’yı, 

Sultanahmet Camii’ni görebiliyor musun?

Her seferinde ilk defa görüyor gibi hayranlıkla...

Tüneliniz hayırlı olsun,

İzin verin, ben, vaktim ve gücüm olduğunca aşklarımı yaşamaya devam edeyim.
Şimdi gidip Karaköy’de sabah kahvemi içeyim, Tünel’e çıkmadan önce.

28 Aralık 2014

Budur Oyunun Kuralı / M. Hakkı Yazıcı

Budur Oyunun Kuralı

Rüyalarımdan uzun metrajlı bir film yaptım
Esas oğlan ben, senarist ben, rejisör ben, 
Prodüktör yine ben,
Gişesi yok, tek seyirci yine ben.
Konu biraz hüzünlü
Komedi değil, dram değil,
Aksiyon var, ama aksiyon filmi değil,
Trajikomik de değil,
Türü bozuk bir film işte…
Elimde kalan kapı kolu
Açılamayan gelecek kapısı
Kaf dağının ardında kalan umutlarım
Yağmurunu salmadan geçen bulutlar
Başucumda sallanan serum şişesi
Böğrümde koşan atlar
Dışarıda pabucu yarım, çık dışarı oynayalım
Diye seslenen bir bahar havası
Televizyonda zeybek havası
Çöküldü mü kalkılmalı efem, d’il mi ama?
Budur oyunun kuralı.
Haydin efeler!

21 Ağustos 2014, Moskova